Paradijsvogelcoach

Categorieën

6 december 2019 door Karin Kleijn

Winter, stilte en verstilling. Op het moment dat ik dit blog type, zit ik in het halfdonker op de bank, met de kaarsjes aan. Ik hoor de wind razen rondom het huis (so much voor stilte…) en de regen klettert tegen de ramen. En ik geniet. Van de stilte in huis en de verstilling in mij.

November en december waren altijd pittige maanden voor mij. Zeker toen mijn dochter nog klein was en ze vanaf de herfstvakantie tot na de jaarwisseling liep te stuiteren. Toen ik nog de verplichtingen voelde van wat er allemaal moest en mijn huwelijk zwaar was. Inmiddels ben ik gescheiden, is mijn dochter een prachtige puber (met hele andere uitdagingen) en trek ik me niet zoveel meer aan van wat er zou moeten. Zeker niet in deze wintermaanden.

Naar binnen
Meteorologisch gezien start de winter begin november. De groei van bomen en planten stopt, de sapstromen komen tot stilstand. De natuur vertraagt, de nachten worden donkerder en de sfeer buiten wordt sereen. Stil. Alles keert naar binnen en rust. Voor mij is dat naar binnen keren altijd sterk voelbaar. Het enige wat ik in die maanden wil is thuis zijn, stil zijn en het liefst zoveel mogelijk alleen zijn. Zodat ook ik stil kan zijn. Me kan bezinnen op mijn leven, kan kijken wat nog klopt en nieuwe inspiratie kan ontvangen. Om dan in het voorjaar, als de natuur weer ontwaakt, ook zelf weer wakker te worden.

Naar buiten
Tegelijk merk ik altijd dat het leven buiten mij om door raast op haar normale snelheid. En met name in december voelt het alsof het leven versnelt: sinterklaas, kerst, jaarwisseling, cadeautjes, feestkleding shoppen, kerstdiner… En dan heb ik het niet eens over het kantoorleven waar het altijd lijkt alsof de wereld ophoudt te bestaan na 31 december, dus alles moet af, af, af… Terwijl ik het type voel ik de haast in mijn lichaam kruipen. Een maand dus waarin we van ons verwacht wordt dat we nog even een tandje bijzetten, nog even doorwerken en fit en gezellig aan het kerstdiner zitten. Herkenbaar?

Tegennatuurlijke ritmes
Ergens is het raar: het seizoen nodigt uit om te rusten maar de rust is er buiten jezelf niet. Als je het verlopen van de seizoenen als een golfbeweging beschouwt waarbij je in de zomer hoog in de energie zit en in de winter op het dieptepunt dan is de drukte aan het einde van het jaar tegennatuurlijk. Alsof je uit elkaar getrokken wordt door het verlangen naar rust en de buitenwereld die aan je trekt. Voor mij was het altijd een worsteling.

Nieuwe aanpak
Dit jaar doe ik het anders. Ik geef toe aan mijn verlangen naar stilte en maak dus (vrijwel) geen sociale afspraken. Ik knuffel de hond en steek nog maar eens een kaarsje aan en doe de gordijnen dicht. Daaaag wereld, ik ben er even niet. Natuurlijk betekent dat niet dat ik niet meer werk. Wat het wel betekent is dat ik doe wat er te doen is maar geen nieuwe initiatieven neem. Ik laat de ideeën opborrelen maar doe er nog even niks mee. Als ik heel geïnspireerd ben mest ik een kast uit. En ga dan weer lekker op de bank. En weet je? Dat bevalt me prima.

Hoe ga jij om met het drukke einde van het jaar?