Categorieën

25 november 2018 door Karin Kleijn

Deze week wil ik een persoonlijk verhaal met je delen. Ik wil je vertellen over een deel van mijn reis naar de persoon die ik op dit moment ben. En met name over hoe ik leerde de mening van anderen naast me neer te leggen. En over wat de mening van je moeder hiermee te maken heeft (ook al ben je het niet met haar eens).

Een aantal jaar geleden ontstond tijdens een inzichtrijke periode bij mij de wens om dat wat ik leerde te gaan delen met anderen.Ik had in een jaar tijd ontzettend veel geleerd over mezelf en bijna net zo veel losgelaten. Overtuigingen en illusies verdwenen en er vond een grote verschuiving plaats in hoe ik in de leven stond. Ik ontdekte onder andere hoeveel persoonlijke vrijheid ik eigenlijk heb terwijl ik altijd dacht dat alles al vast stond.

Toentertijd voelde mijn leven als een saaie aaneenschakeling van slapen, werken, eten.

Ik deed wat er van mij verwacht werd op het werk en in mijn gezin, maar het voelde leeg en ongeïnspireerd. Doordat ik ergens diep van binnen voelde dat ik voor meer geboren ben. Dat het leven wat ik leidde niet klopte voor mij. Er zat een gevoel van ‘wacht maar, mijn tijd komt nog wel’.

En dat klopte. ‘Mijn tijd’ startte met mijn sterke gevoel van een paar jaar geleden dat ik mijn pad en inzichten wilde gaan delen met anderen.

Anderen vooruit helpen, ook de vrijheid laten proeven. Ik was enthousiast, startte met workshops intuïtief schilderen. De volgende stap diende zich direct aan: ik wilde een praktijk. Zodat ik mensen nog beter kon helpen. Ik begon met intuïtief masseren en af en toe een healing. De workshops waren leuk en liepen goed. Maar elke poging daar wat meer van te maken en mijn praktijk op te bouwen liep vast.

Dat frustreerde. Ik wilde dit zó graag en toch lukte het niet. Na een tijd worstelen besloot ik eens te schrijven in een poging erachter te komen wat er blokkeerde.

Dat gaf mooie inzichten waarvan ik er 1 wil uitlichten: de mening van anderen. Ik realiseerde me dat ik bang was wat anderen zouden vinden van al mijn grote dromen. Soms spraken mensen dat ook uit naar mij: ‘zou je dat nou wel doen / ondernemer zijn is zwaar hoor en vooral keihard werken / dat gaat nooit wat worden / is dat niet een beetje zweverig’. En elke keer als zoiets tegen mij gezegd werd was ik van slag. Twijfelde ik aan mezelf en aan mijn plannen. Schaamde ik me zelfs een beetje. Voelde ik me naïef. En zo liet ik steeds weer de energie die ik in mijn praktijk wilde steken wegsijpelen. Doofden anderen mijn vuurtje doordat ik ze mijn dromen liet stelen.

Ik vroeg me af waarom ik anderen zoveel macht over mijn dromen gaf. Als ik zo zeker wist dat ik voor meer geboren was dan wat ik op dat moment deed, waarom leefde ik daar dan niet naar?

Mijn conclusie was dat ik graag harmonie wilde om me heen. En dat het pad van mijn hart volgen die harmonie zou kunnen doorbreken. Omdat ik dan andere keuzes zou gaan maken en dat zou weer een tegenreactie oproepen bij anderen. Die zouden daar dan een mening over hebben. Ai. Dus uit angst voor gedoe en de mening van anderen zette ik mijn eigen toekomst op een laag pitje. Dat kon niet waar zijn.

Ik besloot te experimenteren. Zou het echt zo zijn dat mensen niks meer met me te maken wilde hebben als ik open en eerlijk was over mijn droom?

Ik testte het een tijdje en kreeg grotendeels leuke reacties. Eigenlijk was het precies omgekeerd van wat ik dacht: veel mensen vonden mijn plannen geweldig. Natuurlijk vonden sommigen dat ook niet. En dat mag ook. Ieder recht op zijn eigen mening. Tegenwoordig (na veel oefening…) trek ik me er niet zoveel meer van aan.

Sterker nog: nu kan ik het enorm waarderen als iemand eerlijk en open tegen mij zegt dat hij of zij het niks vind. Of er anders over denkt.

Waarom? Omdat deze mensen mij elke keer opnieuw laten nadenken. Mij laten checken of ik nog steeds verbonden ben met wat ik wil bereiken in mijn leven. Klopt mijn visie nog en de manier waarop ik mijn bedrijf en mezelf in de wereld zet? Ik ben die mensen dankbaar dat zij mij steeds weer alert maken. Natuurlijk voelt dat nog steeds wel kwetsbaar. Steeds opnieuw jezelf openstellen voor het commentaar, de goedbedoelde beren op het pad. Maar het brengt me nog steeds meer dan dat het kost. Dus ik ontvang de meningen, de kritiek en het commentaar met open hart. En kijk dan wat ik ermee doe.

Dat brengt me ook bij de reden dat ik de mening van mijn moeder (of wie dan ook die dicht bij me staat) belangrijk vind.

Doordat je met mensen die dicht bij je staan een hechtere band hebt voelt het kwetsbaarder om van die persoon zijn of haar mening over jou te ontvangen. Gewoon omdat er meer op het spel staat. De kritische mening van je moeder zal waarschijnlijk harder bij je binnenkomen dan die van de vriendin van je vriendin. Waardoor de mening van je moeder een mooie uitnodiging om nog diepgaander te checken of het pad wat jij loopt het goede is voor jou.

Dus, als je te maken krijgt met de kritische mening van een ander wijs die dan niet af.

Check op basis van wat gezegd wordt of de weg die jij gaat klopt voor jou. Of je het er al dan niet mee eens bent. En kies dan wat je ermee doet. Omarm de mening van je naasten daarbij net iets meer. Want zij geven je de grootste realiteitscheck over jouw dromen.

Hoe ga jij om met de mening van anderen? Trek jij het je veel aan of laat je het van je afglijden? Of gebruik je het, net als ik, als check of jouw koers nog voor je klopt? Laat je het weten als reactie op dit blog?

Ps: heb jij nog moeite om de mening van een ander van je af te zetten? Om je niet te laten ontmoedigen door wat anderen zeggen? Vind je het lastig om door te zetten met jouw plannen als anderen het niks vinden? Download dan mijn 3 zeer effectieve meditaties om nooit meer van slag te raken door de mening van de buurman (of wie dan ook). Zodat jouw pad, jouw gedachten, jouw wensen en jouw dromen bij jou én van jou blijven.