Categorieën

30 september 2018 door Karin Kleijn

Disclaimer: niet voor bange poeperds

Ik zit en ik geniet. Van het uitzicht uit het vliegtuigraam. Ik zie Texel, de Afsluitdijk, de 2 zeeën. Ik glimlach van oor tot oor. Geweldig om hier te zijn. Ik kijk even achterom naar mijn vader en mijn lief. Ja, zij genieten ook.

Dan is er ineens beweging om me heen. De deur naast me rolt open en ik kijk diep naar beneden. Ik zie de wolken onder me en daar tussendoor het landschap van Texel. En ik realiseer me dat ik binnen een minuut naar beneden val. Dat ik dus echt uit dit vliegtuig ga springen.

Terwijl ik me dat realiseer klikt mijn tandemmaatje mijn harnas vast aan het zijne.

Hij duwt me vooruit naar de gapende opening. Ineens ben ik bang. Wat zeg ik? Het is pure doodsangst wat door mijn lijf heen giert. Ik gil. Ik voel me verlamd van angst. En terwijl we daar in de deuropening zitten gaat mijn gil over in een soort smekend gehuil.

Intussen trekt mijn tandembuddy me dichter tegen zich aan. Hij trekt mijn hoofd naar achteren tegen zijn borst en zet af. We vallen.

Direct na de sprong verdwijnt mijn angst en voel ik mijn lichaam volledig ontspannen. Ik hoor de wind gieren langs mijn oren, alles aan ons wappert en klappert. En ik ervaar een intens gevoel van vrijheid en genot.

Terwijl we door de wolken vallen klap de parachute open. Met een schok remmen we af, ineens is het stil om ons heen.

Bijzonder om na de extreme snelheid van de val nu vredig boven Texel te zweven. Het landschap, de zeeën, de witte schapenspikkels in de weilanden. Een ervaring om nooit te vergeten.

Vandaag is the day after. En terugkijkend vind ik de symboliek van deze ervaring heel mooi.

Alles bij elkaar was het een halfuur van uitersten. Van genieten in het vliegtuig naar de extreme angst weer terug naar het plezier. Van keihard naar beneden vallen naar rustig zweven.

En hoe vaak heb je dat niet zelf? Je zit lekker in je eigen comfortzone, alles is prima voor elkaar. Je geniet.

Dan, soms out of the blue, dient zich iets aan wat eng is. Buiten je comfortzone. Het kan van alles zijn: een grote vergadering, je schoonmoeder de waarheid zeggen, een skydive. Iets wat jij persoonlijk eng vindt.

Je slaagt erin dat nog een tijdje te negeren en lekker verder te genieten. Tot het uur U zich, soms toch nog onverwacht, aandient.

Je schiet in de angst, voelt de weerstand, durft niet. En toch moet je, er is no way back. De omstandigheden (in mijn geval mijn tandembuddy) dwingen je te gaan, te doen wat je moet doen.

Dus je gaat, ondanks al je verzet. Het verzet was achteraf gezien zinloos, je moest gewoon.

En dan, als je eenmaal de stap hebt gezet, is het klaar. De angst is weg. Ineens. Gewoon omdat je het gedaan hebt. Je merkt dat je er druk over maken erger is dan de stap zelf. Ik wist het al, jij weet het, maar we vergeten het zo makkelijk. Laat dit blog je reminder zijn: angst maakt dingen groter dan ze zijn. Feel the fear and do it anyway (uiteraard geldt dit niet voor dingen die je in levensgevaar kunnen brengen…).

Wat ik ervan heb geleerd? Dat aan de andere kant van eng en angst heel veel moois op me wacht. Dus ik zeg: iedereen verplicht aan de skydive (of iets anders engs).

Wat voor moois wacht er op jou als je niet luistert naar de angst?