paradijsvogelcoach dubbeltje kwartje

Categorieën

14 september 2018 door Karin Kleijn

‘Wat!’, riep ik, ‘dat meen je toch niet serieus?’ Geschrokken maar ook een beetje boos keek ik haar aan. ‘Jawel’, zei ze, ‘100 euro’. ‘Honderd euro’, zei ik zachtjes, ‘dat is veel te weinig.’ ‘Vind je?’, zei mijn vriendin, ‘is was wel verbaasd hoor dat ze zoveel wilden betalen.’

‘Maar lieverd, hoe lang ben je ermee bezig geweest?’, vroeg ik. Ik kon er met mijn hoofd niet bij. Mijn zo ontzettend getalenteerde vriendin, die zulke mooie schilderijen maakt, was eindelijk bereid er één te verkopen. Een geweldig schilderij was het, prachtige kleuren en geweldige compositie. Ze had er weken aan gewerkt. En nu verkocht ze ‘m voor slechts 100 euro. Een uurloon van minder dan een euro.

Ik vroeg door bij haar: waarom verkocht ze haar schilderij voor zo weinig? Alleen al het materiaal kostte al de helft. Ach, zei ze, het is maar een hobby hoor. En zo goed is het nu ook weer niet. Terwijl ze net had geëxposeerd en lovende recensies had. Ongelooflijk toch?

En toch ook herkenbaar. Hoe vaak overkomt het jou zelf niet: iemand vind iets aan jou of van jou geweldig en zegt dat tegen je. Pak jij het compliment altijd aan? Of wuif je het weg?

Ach, het is niets, zo goed is het nou ook weer niet, dat spreekt toch vanzelf… Nee dus. Het spreekt niet vanzelf, het is niet normaal: het is goed, lief, gul, mooi, geweldig of wat dan ook.

Toch zijn we met z’n allen kampioen in ons klein houden. In het ontkennen van onze talenten.

We stromen over van onzekerheid: wat zullen anderen ervan denken, zullen ze het goed, mooi of vinden? De mening van anderen kan ons maken of breken. En dat doet pijn. Want als ze het echt niks vinden dan schaam je je. Wie was jij wel niet om te denken dat…

Dus dek je je in. Je doet je kleiner, dommer, saaier voor dan je bent.

Je vraagt niet veel want stel je voor dat mensen dat belachelijk vinden. Beter blijf je bescheiden op de achtergrond. Zo komt het dat mijn vriendin vond dat 100 euro voor haar prachtige schilderij bijna teveel geld was. Teveel eer voor iets wat zo doorsnee was, het was immers maar een hobby?

Wat als we daar nu allemaal eens mee gaan stoppen? Ophouden te denken aan wat anderen van ons denken.

En als we nu eens beginnen om te gaan staan voor wat we zelf vinden wat we waard zijn. Als we ons voornemen om de complimenten van anderen te accepteren. En nog belangrijker: te geloven. Omdat de mensen om ons heen vaak beter onze waarde zien dan wijzelf. Wij zijn zelf zo gewend om het allemaal maar klein te maken, dat we niet meer zien hoe groots we echt zijn.

Soms dagdroom ik er over. Al die mensen die hun eigen waarde zien, voelen en leven.

Die zien wat ze bijdragen in de wereld en in de levens van anderen. En ook trots zijn op hun bijdrage. Op hun kunst, hun liefdevolle verzorging, de heerlijke maaltijden die ze koken of de mooie verhalen die ze vertellen. Ik zie een vrolijke, zachte wereld voor me. De zon schijnt, iedereen is blij. Een soort teletubbie-speelparadijs voor iedereen. Kom je ook?

Enne… als we daar dan toch zijn… laten we dan het volgende afspreken: we hebben gewoon lak aan wat anderen van ons vinden hè. Wij weten wat we waard zijn, we zijn er trots op en we delen het met de mensen om ons heen.

Hoeveel vind jij jezelf waard? Laat je het weten onderaan dit blog?

PS: heb jij ook dagen dat je jezelf geen stuiver waard vindt? Boek dan eens een gratis coachsessie met mij. In slechts 30 minuten laat ik jouw je waarde zien én ontvang je persoonlijke tips om dat nooit meer te vergeten.