Categorieën

2 maart 2018 door Karin Kleijn

Zet jij jezelf op de eerste plaats?

Gisteren sprak ik Martine, een goede vriendin van mij. Een lieve zachtaardige vrouw met een groot hart. Ze vertelde dat ze doodop was. De reden? Ze had een vriendin op bezoek gehad die het moeilijk had. En omdat Martine graag mensen helpt gaf ze haar vriendin de ruimte om haar hart te luchten. En daarbij zette ze zichzelf even opzij.

Niks mis mee, zou je denken. Dat klopt! Er is niks mis mee om anderen te helpen. Alleen, met welke intentie help je?

Veel mensen hebben de neiging om altijd anderen te helpen. Daar kunnen veel redenen voor zijn. Natuurlijk kan je uit zuivere intentie en het oprechte verlangen anderen vooruit te helpen voor deze mensen klaarstaan. Maar vaak zit er een andere reden achter.

Het lege hart

Ik noem het het lege hart-syndroom: mensen voelen een leegte van binnen, alsof ze niet compleet zijn. Over het algemeen veroorzaakt door een gevoel van niet goed genoeg zijn, het niet waard zijn of soortgelijke overtuigingen. Hierdoor zijn deze mensen niet in staat zichzelf volledig te accepteren zoals ze zijn, met alle mooie én minder mooie kanten. Dat doet pijn, het roept angst, woede of verdriet op. En omdat het pijn doet, doen we er veel moeite voor om die emoties te onderdrukken en onszelf af te leiden. En wat is dan mooier dan bezig zijn met de sores van een ander?

Grenzen

Dat is precies wat Martine deed. Ze hield zich bezig met de sores van een ander. En nogmaals, daar is niks mis mee! De intentie om de ander te helpen is prachtig. Maar zodra je jezelf opzij zet en alleen maar ruimte geeft aan de ander vergeet je 1 ding. En dat is dat je heel goed voor jezelf moet zorgen als je er wil zijn voor een ander. Want als je opgaat in een ander dan voel je de signalen van je lichaam niet meer. Wat als gevolg heeft dat je niet drinkt als dat nodig is, niet naar de wc gaat omdat de ander midden in haar verhaal zit. Of je bent heel moe en moet eigenlijk naar bed maar het je vriendin heeft nog troostende woorden nodig. En ongemerkt ga je over je eigen grenzen, ga je leeg naar bed en word je de volgende ochtend uitgeput wakker.

Zelfzorg

Uiteraard ben ik zelf ook al heel vaak in die valkuil gestapt en door schade en schande wijs geworden. Mijn motto hierin is inmiddels: je mag én moet allereerst voor jezelf zorgen, pas daarna kun je er zijn voor anderen. Voor jezelf zorgen is een daad van zelfliefde. Je kiest ervoor jezelf en al je behoeften volledig te accepteren en daar ook naar te handelen. Dus als je moe bent, ga je naar bed. Als je dorst hebt, drink je. En als het helpen van een ander op een gegeven moment niet (meer) lukt, dan ben je daar eerlijk over. Dat is fijn voor de ander, want het betekent dat als je er wel voor hem of haar bent, dat je dat vanuit een oprechte interesse doet. En het is fijn voor jou. Want door naar jezelf te luisteren en jezelf te geven wat je nodig hebt vul je beetje bij beetje de leegte in je hart. Waardoor jezelf opofferen voor een ander niet meer nodig is. Win-win dus!

Ik ben heel benieuwd wat dit blog je voor inzichten heeft gegeven. Wil je het delen?

Heb ik je wakker geschud?

Had je een aha-moment?
Ben je klaar voor meer waardevolle inzichten waarmee jij verder kunt in je leven?
Ontvang ze rechtstreeks in je mailbox zonder er iets voor te hoeven doen!

**Met mijn inschrijving geef ik toestemming aan “Paradijsvogelcoach” om mijn gegevens te verwerken op de manier zoals omschreven in de Privacy Verklaring.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.